Kuzey Kıbrıs’ın küçük ama kalbi büyük memleketinde bazen tartışmalar büyür, kelimeler sertleşir, sesler yükselir.
Ama unutmamak gerekir: Aynı sokaklarda büyüdük, aynı güneşin altında terledik, aynı sıralarda eğitim aldık, aynı birlikte askerlik yaptık, aynı bayrağa selam durduk. Andımızı her daim beraber okuduk…
Fikirlerimiz farklı olabilir, ama bu bizi birbirimizin varlığını sorgulayacak noktaya taşımamalıdır.
Bu ülkede kimse kimseden üstün değildir veya olmamalıdır.
Son günlerde Doğu Akdeniz Üniversitesi ve Atatürk Öğretmen Akademisi üzerinden yürütülen tartışmalar, aslında bir eğitim meselesinden çok daha fazlasına dönüşmüştür.
Bir gazeteci arkadaşımız ortaya bir iddia attı, ilgili kurum da gerekli bilgilendirmeyi yaptı ve konu kapandı sandık.
Ama kapandı sanılan konuyu kapatmamak için uğraşan sn MAVİŞ ve bazı arkadaşlar:
Mesele, “ülkede kim daha değerli?” yarışına evrilince, işin rengi de değişti tabi ki.
Kusura bakma sn Hocam, bu ülke hepimizin ve bu kurumlar da hepimizin diye biliyoruz…
Bizim inancımızda:
Eğitim, yarıştırmaz; yetiştirir. Eğitim ayrıştırmaz, birleştirir. Eğitim öteki demez, biz dedirtir..
Pedagojik formasyon almak için eğitim gören din görevlilerimize yönelik küçümseyici ifadeler, sadece bir meslek grubuna değil, bu ülkenin ortak emeğine, kültürüne, inancına ve hoşgörü ile yoğrulmuş hamuruna yapılmış bir haksızlıktır.
Tıpkı zaman zaman eylem yaptığını iddia eden bazı arkadaşların 100 milyonluk Türkiye Cumhuriyeti Elçiliğinin önünde hakaretler yağdırarak milyonlarca Türkiye vatandaşını üzdüğü gibi..
Unutmayın değerli arkadaşlar:
DAÜ ve AÖA Toplumun malı ise o sıralarda oturanlar da “karga yavrusu” değil; bu toprağın çocuklarıdır.
Kimisi köyünden çıkıp gelmiştir, kimisi şehirde büyümüştür; ama hepsi aynı gayle ile:
Kendini geliştirmek, daha iyi hizmet etmek.
“Orası toplumun malıdır” deniyor. Doğru. Ama o cümleyi biraz genişletmek gerekmez mi?
Eğer üniversiteler toplumun malıysa, o sıralarda oturan herkes de bu toplumun evladıdır. Yani mesele sadece binaların kime ait olduğu değil, o binaların içinde kimlerin yetiştiğidir.
Şimdi biraz aynaya bakalım. Bu ülkede kaç kişi “ben her şeyi en doğru biliyorum” diyerek başladı tartışmaya?
Ve kaç kişi, tartışmanın sonunda gerçekten bir şey öğrendi?
Belki de en büyük eksikliğimiz, birbirimizi dinleme kasımızın zayıf olmasıdır.
İdeal bir toplumda öğretmen de değerlidir, din görevlisi de, çoban da , esnaf da…
Akademi de saygındır, kürsü de.
Çünkü hepsi aynı hedefe hizmet eder: İnsana hizmet etmek..
Birini yüceltirken diğerini ezmek, aslında hepimizin ayağına sıkmaktır.
Saygı, diplomayla verilmez ama diplomasız da yaşatılmaz.
Eğitim alan herkes, hangi alanda olursa olsun, bu toplumun zenginliğidir.
O zenginliği küçümsemek, fakirliği kabullenmektir.
Bu ada, farklılıklarla ayakta durur.
Farklı meslekler, farklı bakış açıları, farklı yollar…
Hepsi bir araya geldiğinde bir anlam kazanır.
Bu ülkede kimse “fazlalık” değildir.
Herkes bu hikâyenin bir parçasıdır.
Ve güzel bir hikâye yazmak istiyorsak, karakterleri silerek değil, birbirini anlayarak ilerlemeliyiz.
Çünkü bu memlekette en çok ihtiyaç duyduğumuz şey haklı çıkmak değil, birlikte doğruyu bulmaktır.
Bir birimizi dinleyebileceğimiz, anlayabileceğimiz, farklılıkları zenginlik sayabileceğimiz, bir birimizi sevebileceğimiz; adalet, eşitlik ve insan hakları temelinde bir yaşam sürebileceğimiz bir memleket umudu ve duası ile…
KTÖS YETKİLİSİ BURAK MAVİŞ VE AHBAPLARINA MEKTUP yazısı ilk önce Kıbrıs Hakikat üzerinde ortaya çıktı.
